Srpski član Kolegija Predstavničkog doma Parlamentarne skupštine Bosne i Hercegovine Darko Babalj oglasio se povodom 9. januara, datuma koji vlasti u entitetu Republika Srpska obilježavaju kao Dan Republike Srpske, iako je Ustavni sud BiH ranijim odlukama taj datum proglasio neustavnim. Tim povodom, Babalj je na društvenim mrežama podijelio više fotografija iz ratnog perioda na kojima je prikazan u vojnoj uniformi, uz emotivnu poruku snažno obojenu ratnom i nacionalnom simbolikom.
U objavi je 9. januar označio kao „34. rođendan Republike Srpske“, koristeći izrazito patetičan i simboličan rječnik. Naveo je da se, kako tvrdi, tog dana odaje počast onima koji su u ratu izgubili živote kako bi, prema njegovim riječima, „srpsko ime opstalo“. Takav narativ uklapa se u dominantni politički diskurs u Republici Srpskoj, u kojem se ratni period često predstavlja kao temelj današnjeg entitetskog identiteta.
Babalj je dalje naglasio da se sjećanje, osim na poginule borce, odnosi i na čitavu jednu generaciju koja je, prema njegovom viđenju, žrtvovala vlastitu budućnost zarad opstanka Republike Srpske. Posebno emotivno osvrnuo se na mlade ljude koji su stradali prije nego što su zasnovali porodice, kao i na majke koje su, kako je naveo, ispraćale svoje sinove u rat.
U tom dijelu poruke dominira simbolika žrtve i kolektivne patnje, gdje se ratni gubici prikazuju kao zajednička sudbina i temelj nacionalnog identiteta. Ovakav način izražavanja često izaziva oštre reakcije dijela javnosti, naročito među onima koji upozoravaju da se takvim narativima zanemaruju ili relativiziraju ratni zločini i stradanja drugih naroda u Bosni i Hercegovini.
Републико Српска, отаџбино,
Данас када светкујемо твој 34. рођендан сјећамо се свих оних који положише своје животе да би живјело српско име.
Сјећамо се уснуле генерације која не подари пород. Сјећамо се мајки које из својих њедара испратише синове у твоја њедра.
Сјећамо се… pic.twitter.com/p5cCnNwDIe
— Дарко Бабаљ (@Babalj74) January 9, 2026
Značajan dio objave Darka Babalja posvećen je političkoj ulozi Srpske demokratske stranke (SDS) i onome što je nazvao „svetostefanskim zavjetom“. U tom kontekstu tvrdi da su tadašnji lideri SDS-a upravo 9. januara poslali, kako smatra, jasnu poruku međunarodnoj zajednici o političkoj volji i granicama Republike Srpske. Ovakva interpretacija historijskih događaja široko je osporavana izvan političkog i društvenog okvira Republike Srpske, budući da se odluke donesene 9. januara 1992. godine povezuju s kasnijim ratom i teškim kršenjima ljudskih prava.
Govoreći o širem historijskom i duhovnom kontekstu, Babalj je naveo da su, prema njegovom tumačenju, ključni momenti za srpski narod često vezani za velike pravoslavne praznike. U tom okviru istakao je i ulogu Srpske pravoslavne crkve i sveštenstva, koje vidi kao čuvare identiteta, morala i nacionalne svijesti.
Ovakve poruke dolaze u trenutku kada se 9. januar ponovo obilježava uz pojačano prisustvo policije, zvaničnika i političkih poruka koje ignorišu odluke Ustavnog suda Bosne i Hercegovine. Kritičari upozoravaju da ovakve objave dodatno produbljuju političke i etničke podjele u zemlji, te da stalno korištenje ratne simbolike u javnom prostoru otežava proces suočavanja s prošlošću i izgradnju stabilnih međunacionalnih odnosa u BiH.
Istovremeno, pristalice ovakvog pristupa tvrde da je riječ o pravu na sjećanje i vlastitu interpretaciju historije. Upravo zbog tih suprotstavljenih pogleda, obilježavanje 9. januara svake godine ostaje jedno od najkontroverznijih političkih i društvenih pitanja u Bosni i Hercegovini.
