Intervju Dragana Čovića na RTV Herceg-Bosne ponovo je otvorio pitanje njegove političke strategije, za koju analitičari tvrde da je zasnovana na monopoliziranju identiteta, selektivnom moralu i kontrolisanju historijskog narativa.
Pripisivanje naroda stranci
Kada Čović poručuje “dalje prste od Hrvata”, on se ne obraća kao lider jedne partije nego se postavlja kao personifikacija cijelog naroda.
To je, navodi analiza, taktika kojom se svaka kritika HDZ-a predstavlja kao napad na sve Hrvate — što guši politički pluralizam.
Thompson i normalizacija ekstremizma
Čovićev stav da “Thompson nema veze s fašizmom” označen je kao politički potez, a ne kao neznanje.
Time se, smatraju analitičari, relativizira ustaška ikonografija i normalizira radikalni nacionalizam.
Selektivni moral
Čović napada političare koji mijenjaju nacionalno izjašnjavanje, iako je i sam, podsjeća analiza, bio Jugoslaven i kadar bivšeg sistema.
Ovakav pristup opisuje se kao dvostruki standard — jedno pravilo za protivnike, drugo za sebe.
“Legitimno predstavljanje” – pravno sporno
HDZ-ov koncept “legitimnog predstavljanja” zvuči pravedno, ali stručnjaci upozoravaju da nema oslonac u evropskom pravu niti Ustavu BiH.
Njegova primjena bi značila:
- nejednaku vrijednost glasa
- favoriziranje etnički homogenih sredina
- marginalizaciju Hrvata u Sarajevu, Tuzli i srednjoj Bosni
Drugim riječima: to bi bio oblik etničkog inženjeringa, a ne demokratske jednakosti.
Revizionizam u Mostaru – šutnja koja govori
Analiza navodi da Čović godinama ignoriše:
- devastaciju Partizanskog groblja,
- prisustvo ustaške simbolike,
- sporne nazive ulica.
Ova šutnja se ocjenjuje ne kao pasivnost, nego kao svjesna politička odluka.
Zaključak
Čovićev pristup — od retorike, preko Thompsonovog “pranja”, do izbornog inženjeringa — stvara zatvoreni politički model u kojem HDZ prisutnost u narodu pretvara u pravo na dominaciju.
Mladi u sredinama pod dugogodišnjom vlašću HDZ-a, navodi se, plaćaju najveću cijenu odlaskom iz zemlje.
